เรื่องทุกข์ใจของคนขี้บ่น

Posted by "แห้วอบเกลือ" on   0 comments   0 trackback

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรหรือตั้งแต่ตอนไหน ?

มารู้ตัวอีกทีฉันก็เป็นคนขี้บ่น (ตัวจริงเสียงจริง) ไปซะแล้ว

เรื่องที่ฉันชอบบ่นก็มีมากมายเหลือจะกล่าว บ่นได้ตั้งแต่เช้ายันค่ำ

บางครั้งก็บ่นจนคนฟังเผลอหลับไปเลยก็มี (ไอ้สำนวนที่ว่า "พูดคนลิงหลับ" เนี่ย มันเป็นจริง ๆ นะ)

ฉันก็ไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมถึงขี้บ่น แต่จากการคิดทบทวนกลับไปกลับมาอยู่หลายครั้งก็พบว่า

ฉันอยากระบายเรื่องที่อึดอัดใจออกไป ฉันไม่รู้ว่าจะระบายเรื่องทุกข์ใจทางไหน

จะให้เก็บไว้ก็แน่นอก เหมือนจะตายซะให้ได้ ถ้ามีโอกาสเจอเพื่อน (โชคร้าย) เมื่อไร

มีอันต้องเล่าระบายให้หมดเปลือก

บ่อยครั้งที่ฉันเป็นฝ่ายโทรไปหาเพื่อน เพื่อถามสารทุกข์สุขดิบของเขา แต่คุยเรื่องเขาได้ไม่กี่ประโยค

ก็จะกลับกลายเป็นฉันนี่แหละที่เอาแต่ฝอยเรื่องของตัวเอง ก็รู้สึกผิดกับเพื่อนอยู่หรอกนะ

และฉันก็รู้ด้วยว่า ไม่มีใครสนใจฟังฉันจริง ๆ จัง ๆ ซึ่งนั้นก็ทำให้คนขี้บ่นอย่างฉันเสียใจนะ

จริงอยู่ที่การพร่ำบ่นส่วนใหญ่ของฉันจะเป็นแค่การระบายแบบไม่ต้องการคำปรึกษา

แต่การรับฟังอย่างตั้งใจกับการฟังไปอย่างงั้น มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันมากเลยนะ

ถึงจะเป็นการโทรคุยทางโทรศัพท์ ไม่ได้เห็นหน้าค่าตา แต่มันก็รู้สึกได้นะว่าฝ่ายตรงข้ามตั้งใจรับฟังมากน้อยแค่ไหน

เวลาที่มีใครโทรมาคุยกับฉัน มาระบาย มาเล่าอะไรให้ฟัง แม้จะให้คำปรึกษาไม่ได้ ฉันก็ตั้งใจฟังทุกครั้งเลยนะ

เพราะฉันรู้น่ะสิว่าการพูดโดยไม่มีคนฟัง หรือมีคนฟังไปงั้น ๆ

- มันเสียความรู้สึกแค่ไหน -

ฉันก็แค่ต้องการใครสักคนที่พร้อมจะรับฟังฉันในทุกจังหวะเวลา เขาไม่ต้องให้คำปรึกษาอะไรฉันก็ได้

แค่รับฟังฉันอย่างตั้งใจ ให้ฉันได้รู้ว่าเขาก็ใส่ใจความรู้สึกของฉัน แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

แต่ฉันก็รู้ว่ามันเป็นคำขอที่มากเกินไป ไม่มีใครในโลกนี้ทำสิ่งนี้ให้ฉันได้

ฉันคงขออะไรกับโลกใบนี้มากไปจริง ๆ

:((

Post comment

Only the blog author may view the comment.

Trackback

trackbackURL:http://haewobsalt.blog.fc2.com/tb.php/164-c5d0c3b1