กับลูกฟิต

Posted by "แห้วอบเกลือ" on   0 comments   0 trackback

วันอังคารที่ 6 พฤศจิกายน 2555

วันนี้มาเรียนปี 4 เทอม 2 วันแรก ก็หวังอยู่ในใจตลอดว่าวันแรกนี้ขอให้ได้เจอลูกฟิตทีเถอะ !!

ถ้าได้เจอมันก็ดีมากใช่ไหมล่ะ ? และตลอดมาก็เริ่มสังเกตว่าทุกครั้งที่คิดถึงมาก ๆ ต้องได้บังเอิญเจอกันทุกที

จนเริ่มเกิดเป็นความเชื่อว่า "ถ้าคิดถึงมากพอ เราก็จะได้เจอกัน"

วันนี้มีเรียนคาบบ่ายวิชาเดียว ก็ไปเรียนปกติ แต่ก็ไม่เจอลูกฟิตเลย

เรียนเสร็จเดินไปส่งงานครู แล้วย้อนกลับมาเอาจักรยานกับไอ้แก้ม ก็ยังไม่เจออีก

เจอน้องปี 1 ก็ดันมองมาเป็นฟิต เกือบหน้าแตกตะโกนทักออกไปแล้ว แต่ดีที่ยังยั้งไว้ทัน

ให้แก้มพาไปส่งเซเว่น ซื้อของเดินกลับหอ ก็ยังไม่เจอลูกฟิตระหว่างทาง

ล้างจักรยาน แวะไปเติมลม แล้วก็ตั้งใจว่าจะซื้อผงหอมศรีจันทร์ให้ได้ ไม่งั้นมันคาใจ

ก็ตระเวนหาซื้อ แฟมหน้ามอไม่มี โลตัสเล็กไม่มี สุดท้ายก็ตัดใจเดินไปร้าน 9 คอสเมติก

ระหว่างนั้นก็เลิกหวังแล้วว่าจะเจอลูกฟิต แต่ก็ยังคิดถึงอยู่

จนปั่นจักรยานกลับหอ แอบหวังเล็ก ๆ ว่าระหว่างทางอาจจะบังเอิญเจอก็ได้ ก็ยังไม่เจอ

จนใจเริ่มสงสัย "เราคิดถึงไม่มากพอหรอ ? หรือว่าทฤษฎีนี้จะใช้ไม่ได้แล้ว ?"

หงอยไปเลย.....

แต่โชคก็เข้าข้าง ความคิดถึง หรือจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ไม่รู้

ฟิตอยู่กับน้องหรือเพื่อน ใครสักคนนั่นแหละที่หน้าซอยเข้าหอ ใส่เสื้อแขนยาวสีแดงซะเด่น

เห็นครั้งแรกนึกว่าตาฝาด ก็ชอบมองใครต่อใครเป็นฟิตไปซะหมด

ตกใจแทบตกจักรยาน แต่ก็ปั่นไปแบบแอบเร็ว กลัวฟิตหนี ><

ในหัวก็คิดว่าจะทักอะไรดี แล้วก็เป็นลูกฟิตนั่นแหละที่ทักก่อน

ก็ถามคำถามธรรมดาทั่วไปเหมือนที่ใช้ถามคนอื่น ๆ

"พี่แห้วเรียนเยอะไหม ?" เราก็ยิ้มตอบว่า "ไม่เลย"

ฟิตก็บอกว่า "เห็นหน้าก็รู้เลยว่าไม่หนัก"

แหม...ฟิตคงไม่รู้ว่าที่ยิ้มแก้มแตกขนาดนั้นไม่ใช่เพราะเรียนน้อย แต่เพราะได้เจอฟิตแบบไม่คาดฝันต่างหาก

แล้วก็คุยอะไรกันนิดหน่อย ฟิตบอกว่าเทอมนี้ฟิตเรียนหนัก ก็ปกติของเด็กเอกโทภาษา มันหนักทุกเทอมอยู่แล้ว

สู้ ๆ นะลูกชาย

ดีใจไม่รู้จะอธิบายยังไงเลย ช่วงเวลาที่คุยกันสั้น ๆ นั้น เหมือนไม่รู้สึกตัวเลย มันมั่วแต่ตื่นเต้น จนเหมือนเป็นความฝัน

น้ำเน่าไปนิด แต่เรื่องจริง มันตื่นเต้นมาก ไม่กล้ามองหน้าฟิต อยากจะคุยต่อ แต่ก็ไม่รู้จะคุยอะไรแล้ว

ตื่นเต้นจนเหมือนเห็นหน้าฟิตเบลอไปเลย ตลกตัวเองชะมัด ไม่ใช่เด็ก ๆ สักหน่อย

ยังไงก็ช่างเถอะ ยืนยันนอนยันได้เลยว่า

"ถ้าคิดถึงมากพอ เราจะได้เจอกัน"

จริง ๆ นะ เพราะปกติไม่เคยเจอฟิตแถวหอเราเลย บังเอิญแบบมาก ๆ แต่ก็เป็นเรื่องบังเอิญที่น่ายินดี

เพราะงั้นต่อจากนี้ก็จะเพิ่มความคิดถึงเข้าไปอีก จะคิดถึงมาก ๆ จนกว่าจะถึงวันที่เราจะไม่บังเอิญเจอกันอีก

「会いたい」 ชัดเลยล่ะ ! คำว่า "คิดถึง" ภาษาญี่ปุ่นใช้คำนี้ที่แปลตามตัวว่า "อยากเจอ"

ใช่แล้ว เพราะความคิดถึงแน่ ๆ ที่ทำให้เราได้เจอกัน...คิดถึงนะ...

Post comment

Only the blog author may view the comment.

Trackback

trackbackURL:http://haewobsalt.blog.fc2.com/tb.php/163-6952ddb9