ความจริงแล้วเราไม่ควรรู้จักกันเลย

Posted by "แห้วอบเกลือ" on   0 comments   0 trackback

พอลองมานั่งคิดดู....
ถ้าเราไม่ได้รู้จักกัน อะไร ๆ ก็คงดีกว่านี้
ถ้าวันนั้นไม่คิดขอไลน์ ไม่แอด IG บางทีก็คงไม่เจ็บปวด
ทั้ง ๆ ที่บอกตัวเองเสมอ มันไม่มีทางเป็นไปได้
บอกให้ตัดใจ บอกให้ลืม บอกให้อย่ารู้สึก
อย่าทัก อย่าคาดหวัง หาคนอื่นคุยซะ
หันไปรักคนอื่นก็ได้ แต่ไม่มีใคร มีอิทธิพลกับใจขนาดนี้
ความรู้สึกมันมากเกินไป มันล้น จนไม่อยากรับรู้
ถ้ามีโอกาสเจอกัน ก็คงไม่อยากเห็นหน้าแล้ว
ไม่อยากรู้ด้วยซ้ำว่ารู้จักกัน
เมินกันไปเลยก็ดี มันเจ็บจนเสพติดไปแล้ว

ในใจ 1

Posted by "แห้วอบเกลือ" on   0 comments   0 trackback

ทุก ๆ ครั้งที่ความรักไม่เป็นดั่งใจ

เราก็เฝ้าแต่สงสัย

เราทำอะไรผิดไป เราทำอะไรไม่ดี

ทำไมเขาถึงไม่ชอบเรา

ทำไมเขาถึงไม่ชอบเรา

ทุกครั้งเราเฝ้าถามตัวเอง

เขาก็แค่ไม่ชอบเรา

เขาแค่มีคนที่ชอบมากกว่า

คำตอบมันก็ง่าย ๆ แค่นั้น

ครูก็ยังไม่ใช่

Posted by "แห้วอบเกลือ" on   0 comments   0 trackback

การเป็นครูใจดี ไม่ตี ไม่ด่า เด็กอยากทำไรก็ทำ ใครใคร่เรียนเรียน ใครใคร่เล่นมือถือเล่น ดูเหมือนจะเป็นครูดี เหมือนจะเป็นครูที่รักเด็กนะ เด็กคงคิดแบบนั้น....

แต่พวกมึงไม่รู้หรอกว่ากำลังถูกครูวางยา ให้กลายเป็นคนขี้เกียจ ไร้ความรับผิดชอบ

เราพยายามแล้วนะ พยายามจนไม่รู้จะทำยังไง เคยทั้งตี ทั้งด่า ทั้งลองไม่ตี ไม่ว่า ปล่อยให้สำนึกได้เอง

แต่สุดท้ายก็ได้รู้ว่ามันไร้ประโยชน์ มีแต่ทำให้เด็กเอาความใจดีมาใช้ทำร้ายทั้งตัวเองและความรู้สึกของเรา

ขอโทษจริง ๆ ที่ครูเป็นครูที่ดีไม่ได้

กะไว้แล้วว่าอาชีพนี้ไม่เหมาะกะเรา ไม่น่าริจะมาทำเลย เมื่อไหร่จะหมดเทอม...

จุดหมายในความคลุมเครือ

Posted by "แห้วอบเกลือ" on   0 comments   0 trackback

มันตลกมากที่คนที่ดูมีจุดหมายชัดเจนอย่างฉัน

ความจริงไม่มีจุดหมายใดเลย....

ไม่ชัดเจนว่าต้องการอะไร

ไม่รู้ว่าจะลำดับอะไรยังไง

ไม่เห็นทางว่าจะต้องเดินไปทางไหน

ไม่รู้สึกสนุก หรือเกิดแรงบันดาลใจ

ก็แค่ใช้เวลาให้พ้นไปวัน ๆ

ไม่ ไม่ ไม่ ไม่

ไม่มีทางออก

ไม่ ไม่ ไม่ ไม่

ไม่มีจุดหมาย

ไม่ ไม่ ไม่ ไม่

ไม่มีแม้ความว่าง

ความไม่เชื่อในความเชื่อ

Posted by "แห้วอบเกลือ" on   0 comments   0 trackback

หลาย ๆ ครั้งที่เจอกับปัญหา

ก็มักจะบอกกับตัวเองเสมอว่า "เชื่อเถอะ ยังไงก็มีวันพรุ่งนี้ที่ดีกว่าอยู่แน่ ๆ"

"วันนี้แค่ไม่ใช่วันของเรา"

"พรุ่งนี้ที่สดใส สุกสว่างกำลังจะมาถึง"

พยายามบอกตัวเองให้เชื่อในขณะที่เฝ้าคอยอิจฉาชีวิตคนอื่น ๆ

ไล่ดูเรื่องราวดี ๆ และความสำเร็จล้านแปดของเขา

...ด้วยใจที่แสนอิจฉา...

แล้วบอกตัวเองอีกหลายครั้ง...ให้เชื่อว่า "พรุ่งนี้จะเป็นวันของเรา"

แต่อนาคตอันสดใสซาบซ่านก็ยังไม่มาสักที

จนอดสงสัยไม่ได้ว่าเป็นเพราะ ลึก ๆ แล้ว

ไม่เคยเชื่อสักครั้งว่า "วันพรุ่งนี้ จะดีกว่าเดิม"