เซ็งจนนอนไม่หลับแล้วก็ตื่นสายทุกที

Posted by "แห้วอบเกลือ" on   0 comments   0 trackback

บางทีก็คิดว่าไม่ควรจัดหมวดหมู่อะไรในบล็อกนี้มากขนาดนี้ก็ได้มั้ง

จัดแค่ สุข กะ ทุกข์ ก็มากพอ

ซึ่งมันก็แน่นอนว่าทุกข์คงมีมากกว่าเป็นกองอยู่แล้ว...

เหนื่อยจังน้าาาาาาา การใช้ชีวิตในช่วงวัยผู้ใหญ่มันยากเกินไปหรือเปล่า

เหมือนจะทนไม่ไหวอยู่แล้วเหอะ

ถ้าเป็นเด็กตลอดไปได้ก็คงดี....

คิดถึงชีวิตคนเดียว

Posted by "แห้วอบเกลือ" on   0 comments   0 trackback

หมู่นี้คิดถึงการใช้ชีวิตคนเดียวมาก ๆ

คิดถึงบ่อยมาก ๆ จนบางครั้งก็ต้องกลั้นน้ำตาไว้

คิดถึงห้องเล็ก ๆ กว้างแค่สุดแขนเหยียด

เหมือนมันจะเป็นพื้นที่คับแคบ แต่เอาเข้าจริง เราก็ต้องการแค่นั้น

พื้นที่แค่นั้นที่เราจะเป็นตัวของเรา

พื้นที่เท่านั้นที่เราจะทำอะไรก็ได้ตามใจ

ห้องกว้างแค่ไหน บ้านหลังใหญ่เท่าไหร่

แต่ถ้ารู้สึกไม่รู้จะหยุดยืนตรงไหน อะไรคือความหมายของขนาด?

การมีครอบครัว การมีคนอื่น ๆ อยู่ด้วยไม่ใช่เรื่องไม่ดี

แต่บางทีก็รู้สึกว่าเป็นภาระที่หนักหนาเกินไป

ต้องทำตามใจทุกคน ต้องทำให้ได้อย่างที่ใครคาดหวัง

ต้องเป็นคนดี คนขยัน คนเก่งในนิยามที่คนอื่นเลือกให้

ต้องคิดอย่างที่เขาอยากให้คิด

ฉันคิดถึงพื้นที่ของฉัน

ฉันอยากจะพักอยู่ ณ ที่นั้นตลอดไป

ฉันคงเหมาะกับการอยู่คนเดียว มากกว่าการมีสังคมชิดใกล้หรือครอบครัว

ฉันเกิดมาเพื่อเฝ้าฝันในความสัมพันธ์ที่ไม่อาจเกิด

โปรดอย่าให้ความสนิทสนมฉันเลย.....

------

ทั้งที่เป็นวันเกิดลีดแท้ ๆ ไม่น่าพูดเรื่องแบบนี้เลย

ยังดีที่มีคนห่างไกลให้ยึดเหนี่ยว

ไม่แน่เลย

Posted by "แห้วอบเกลือ" on   0 comments   0 trackback

โลกใบนี้

ชีวิตนี้

ไม่มีอะไรแน่นอนสักอย่าง

ตลอดกาล ตลอดไป เป็นเพียงคำลวงของคนช่างฝัน

ทุกอย่างเปลี่ยนแปลง ทุกอย่างเปลี่ยนไป

ไร้ระบบแบบแผนที่จะคาดเดาได้

เหนื่อยกับการเปลี่ยน

ไร้ประโยชน์...

Posted by "แห้วอบเกลือ" on   0 comments   0 trackback

โตแล้ว ๆ ทำงานแล้วแท้ ๆ แต่ก็ยังไม่โตสักที

กลับมาบ้านทีไรก็ทำตัวไม่มีประโยชน์เหมือนเดิม ๆ

รู้ทั้งรู้ปัญหาของตัวเองแท้ ๆ

ก็ยังไม่เคยคิดจะปรับปรุงตัว อยากจะบ้าตายกับตัวเอง

เมื่อไหร่จะเปลี่ยนแปลง เมื่อไหร่? เมื่อไหร่? เมื่อไหร่?

ฮืออออออ เกลียดตัวเอง....

...I'm my own worst enemy...

ก็เหนื่อยเป็นธรรมดา

Posted by "แห้วอบเกลือ" on   0 comments   0 trackback

วันนี้ก็ปรี๊ดแตกใส่เพื่อนในกลุ่มไปแล้ว ความจริงตั้งใจจะเงียบ ๆ ไว้ เพราะไม่อยากมีปัญหาผิดใจอะไรกันตอนจบ

สัมมนาก็ยังไม่เริ่มเลยด้วยซ้ำ กะว่าถ้าเพื่อนรายงานกันโอเคเราก็จะไม่ว่าอะไร ปล่อยผ่าน ๆ ไป

แต่ดันมาเห็นงานเดิม ๆ และคำตอบเดิม ๆ ว่าไม่รู้ ไม่เข้าใจ ไม่รู้จะยังไงจะถูกใจแก งงไปหมดแล้ว

จะรู้ไหมว่าคนฟังงงกว่า ทุกอย่างมันกลายเป็นทำเพื่อให้ถูกใจเราได้ยังไง ?

ใช่ยอมรับว่ามาตรฐานการทำงานเกี่ยวกับพวกเอกสาร รายงานของตัวเองสูง

แต่มันไม่ได้เกิดจากเพราะความเก่งกาจ ความเชียวชาญอะไรของเรา

แต่เกิดจากทั้งชีวิตที่ผ่านมาเจอแต่คนเก่ง ๆ คนที่มาตรฐานสูงกว่า

คนโหด ๆ หิน ๆ ที่ไม่ปล่อยให้อะไรผ่านไปง่าย ๆ ทั้งครูสมัยมอปลาย รุ่นพี่ คนอ. เพื่อน ๆ เก่า ๆ

มันทำให้ติดเป็นนิสัย...แล้วมันเป็นความผิดของเราหรอ ?

ที่จะต้องการให้ทุกอย่างออกมาดีที่สุดจากความใส่ใจของคนทำ

มาตรฐานสูง ความคาดหวังสูง ก็ต้องเหนื่อยเป็นเรื่องธรรมดา